|
 Het Rode Kristal - een rode ruit op een witte achtergrond - is het nieuwe
toegevoegde embleem van de Internationale Rode-Kruis- en Rode-Halvemaanbeweging. Dit werd
beslist op een conferentie van staten in Genève. Bij sommige conflicten werden de
bestaande emblemen, het Rode Kruis en de Rode Halve Maan, niet als neutraal ervaren. Sinds
8 december is daarom een derde embleem internationaal erkend, als beschermend symbool voor
slachtoffers en medische diensten. In de meeste landen blijft het bestaande embleem
behouden. Ook in België blijft men het bestaande embleem en de naam Rode Kruis hanteren. Het Rode Kruis en de Rode Halve Maan zijn neutrale emblemen, die in
conflictsituaties bescherming afdwingen voor slachtoffers van alle partijen en voor
medisch en humanitair personeel. Zo is het rode kruis de omgekeerde Zwitserse vlag. De
stichter van het Rode Kruis, Henri Dunant, was immers een Zwitser. In bepaalde conflicten
echter werd deze beschermende functie van de symbolen niet gerespecteerd, omdat men er een
religieuze connotatie aan gaf.
Om de werking van de Internationale Rode-Kruis- en
Rode-Halvemaanbeweging te vergemakkelijken, werd daarom een derde embleem ontwikkeld, dat
zowel naar vorm als naar naam volledig vrij is van nationale, culturele, religieuze,
politieke of etnische connotaties: het Rode Kristal. Het kan gebruikt worden bij
conflicten, waar het Rode Kruis en de Rode Halve Maan te risicovol zijn.
Vanaf nu kan men het Rode Kristal hanteren bij conflicten waar het Rode Kruis en de Rode
Halve Maan foutieve associaties oproepen en dus niet voldoende bescherming bieden. Het
Rode Kristal is eenvoudig, duidelijk en neutraal.
Men kan echter nog steeds het Rode Kruis en de Rode Halve Maan gebruiken, als zich geen
interpretatieproblemen voordoen. Voor internationale missies kunnen het Internationale
Rode-Kruiscomité en de Internationale Federatie van Rode-Kruis- en
Rode-Halvemaanverenigingen beslissen of ze het nieuwe symbool gebruiken of niet.
Bijkomende identificatieproblemen worden ineens ook opgelost.
Sommige nationale verenigingen wilden liever niet kiezen tussen het Rode Kruis en de Rode
Halve Maan. Ze wilden beide kunnen gebruiken. Dit was bijvoorbeeld zo voor Eritrea. Andere
verenigingen ondervonden problemen bij deze symbolen en creëerden daarom hun eigen
herkenningsteken. Die werden echter internationaal niet aanvaard. De Rode Davidster van de
Israëlische vereniging is hiervan een bekend voorbeeld.
Identificatie blijft zaak van de nationale verenigingen. In
België blijft het Rode Kruis de naam en het embleem van de vereniging. Ook de
internationale componenten van de Rode-Kruisbeweging behouden hun naam. Zo wijzigt niets
aan de benaming van de Internationale Rode-Kruis- en Rode-Halvemaanbeweging. |
